25+1

Gister was ik jarig en heb ik de respectabele leeftijd van 26 bereikt. En 17-11 heeft, naast mijn verjaardag, vorig jaar nog een hele nieuwe betekenis gekregen; dit was de dag van de eerste niet-chemo. Dat is niet 1, maar 2 feestjes waard!

En die dag waarvan je wist dat zou komen, was vorig jaar ineens veel sneller hier. Je leeft toe naar de laatste chemo, bent letterlijk de dagen aan het afstrepen. Maar dan is het opeens zo ver en ben je naast blij ook verward. Want kom maar eens uit die chemomodus, probeer je vanaf dat moment maar weer te redden in het normale leven.

jaar na borstkanker

Zo zat ik er vorig jaar bij op mijn verjaardag!

Maar op die bewuste ochtend, een jaar geleden, was de vreugde allesoverheersend. Ik zat met mijn zelfgemaakte cupcakes, die ik samen met Ramona had gemaakt, op de afdeling oncologie om mijn eerste alleen-herceptin in ontvangst te nemen. Cupcakes om te vieren dat ik geen chemo’s meer had, maar ook zeker cupcakes om de verpleging te bedanken. Wat een helden!

En nu is het een jaar later. Een jaar chemo-vrij. Bizar dat het alweer een jaar geleden is, het voelt als de dag van gister. Alsof ik gister cupcakes zat te bakken voor de verpleging. Nu doe ik dat alweer, alleen dan voor mijn collega’s op stage ter ere van mijn verjaardag. Hoe kan een leven veranderen in een jaar?!

Voor mij voelt deze verjaardag niet als 26, maar als 25+1. Vorig stond mijn verjaardag in het teken van de eerste niet-chemo en nu voelt het alsof dit mijn eerste kankervrije verjaardag is. Vorig jaar was dat waarschijnlijk ook wel zo, maar toen had ik dat nog niet bevestigd gekregen en dat is dan toch anders. Het voelt nu alsof ik ben ontsnapt en een nieuwe kans heb gekregen, een kans om opnieuw te beginnen. En die kans grijp ik nu met beide handen aan!

Een jaar ben ik dus ook alweer aan het opbouwen. En dan niet alleen qua conditie, maar ook qua haar. Zat ik vorig jaar nog met een hoofddoekje op tijdens die bewuste eerste alleen-herceptin gift, heb ik nu ein-de-lijk weer haar. Er zijn momenten geweest waarop ik het uit m’n hoofd wilde trekken, zo langzaam ging het, maar het wordt steeds langer en mooier!

jaar na borstkanker

Mijn haar van lang, naar kort, naar hoofddoekje, naar kaal met een beetje haar, naar nu!

Maar ik ben niet de enige die een jaar ouder is: Sjonnie en Anita zijn ook alweer een jaar verder. Hoe zullen ze het hebben? Ik hoop dat ze steun aan elkaar hebben en dat ze het niet te koud hebben. Kinderen kosten trouwens inderdaad klauwen met geld; 40 euro in het jaar om ze te bewaren. Potverdorie, wat een geld! Maar goed, je moet er wat voor over hebben!

Er zijn in een jaar ontzettend veel dingen veranderd. Teveel om in 1 blog te beschrijven. Had ik 2 jaar geleden nog nooit getwijfeld aan een volgende verjaardag, ben ik nu heel blij dat ik mijn verjaardag kรกn vieren. En ik hoop dat nog heel wat jaartjes te kunnen doen. Hopelijk over een aantal jaar samen met Sjonnie en Anita. Maar voor deze blog houd ik het hierbij, en ga ik nog even verder met vieren van dit dubbele feestje!

19 comments

  1. Martin says:

    Gefeliciteerd Jacintha. Je mag heel trots zijn op je zelf!
    Je ziet er (weer) prima uit. Persoonlijk vind ik de laatste foto zelfs mooier dan de eerste….

    O ja, doe ook nog even de groeten aan je vader!

  2. Sandra says:

    Mooi zo de foto’s!
    Heb je ook nog een idee in welke periode na de chemo welke foto is gemaakt? ๐Ÿ™‚
    Ook nog gefeliciteerd met de +1 jaar!

    • Jacintha says:

      Ja ongeveer;) Die met het hoofddoekje tijdens de chemo (maar zo zag ik er op 17-11-2014 ook nog uit) en de laatste is precies een jaar verder. Alle anderen dus verspreid over een jaar. Als je het specifieker wil weten hoor ik het graag! En dankjewel:) Hoe gaat het met jou?

  3. margriet says:

    proficiat met je verjaardag jacintha! Ik hoop op 4 februari 2016 chemovrij te zijn! Heb nu de helft van de chemo’s erop zitten! Jij bent mijn inspirerende voorbeeld!

Geef een reactie